درآغوش نور

About

• زندگی من به نظرم همانقدر غیر طبیعی, نامعلوم و باورنکردنی میامد که نقش روی قلمدانی که با آن مشغول نوشتن هستم - گویا یکنفر نقاش مجنون وسواسی روی جلد این قلمدان را کشیده - اغلب باین نقش که نگاه میکنم مثل این است که به نظرم آشنا بیاید،شايد براي همين نقش است.. شايد همين نقش مرا وادار به نوشتن ميكند
  
  مي خواهم سرتاسر زندگي خودم را مانند خوشه ي انگور در دستم بفشارم و عصاره ي آنرا ، نه ، شراب آنرا ، قطره قطره در گلوي خشك سايه ام مثل آب تربت بچكانم.
  
  فقط ميخواهم پيش از آنكه بروم دردهائي كه مرا خرده خرده يا سعله گوشه ي اين اطاق خورده است روي كاغذ بياورم ، چون به اين وسيله بهتر مي توانم افكار خودم را مرتب و منظم بكنم .
  آيا مقصودم نوشتن وصيت نامه است ؟
  هرگز ، چون نه مال دارم كه ديوان بخورد و نه دين دارم كه شيطان ببرد ، وانگهي چه چيزي روي زمين مي تواند برايم كوچكترين ارزش را داشته باشد ؟ آنچه كه زندگي بوده است از دست داده ام، گذاشتم و خواستم از دستم برود و بعد از آنكه من رفتم، به درك ميخواهد كسي كاغذ پاره هاي مرا بخواند ، ميخواهد هفتاد سال سياه هم نخواند .
  
  من فقط براي اين احتياج به نوشتن دارم كه عجالتاً برايم ضروري شده است، مي نويسم .
  
  من محتاجم ، بيش از پيش محتاجم كه افكار خودم را به موجود خيالي خودم ، به سايه ي خودم ارتباط بدهم ، اين سايه ي شومي كه جلوي روشنائي پيه سوز روي ديوار خم شده و مثل اين است كه آنچه كه مي نويسم به دقت ميخواند و مي بلعد ، اين سايه حتماً بهتر از من ميفهمد !‌
  فقط با سايه ي خودم خوب ميتوانم حرف بزنم ، اوست كه مرا وادار به حرف زدن مي كند ، فقط او ميتواند مرا بشناسد ، او حتماً مي فهمد ... مي خواهم عصاره ، نه ، شراب تلخ زندگي خودم را چكه چكه در گلوي خشك سايه ام چكانيده به او بگويم:
  ايــن زنـــــدگــــي ِ مـن اســت !